يُطافُ عَلَيْهِمْ بِصِحافٍ مِنْ ذَهَبٍ وَ أَكْوابٍ وَ فيها ما تَشْتَهيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنْتُمْ فيها خالِدُونَ « 1 » براى مومنان كاسه‌هاى زرين و كوزه‌هاى بلورين دور مىزنند و در آنجا هرچه نفوس را بر آن ميل و اشتهاست و چشم‌ها را شوق و لذّت مهيّا باشد و مؤمنان در آن جاويدان و متنعم خواهد بود . در عين حال حضرت مريم ( عليها السلام ) به مقام لقاء خداوند رسيده است . از اينرو حاضر است بهشت و نعمت‌هاى بهشتى را براى راز و نياز با خداوند خود رها كند . براى ادامهء معاشقه با خدا ، تمايل دارد به دنيايى برگردد كه در آن دنيا هيچ مالى ندارد . از خوراك و پوشاك و مسكن ، براى او خبرى نيست . ولى حاضر است برگردد و در روزهاى بلند و گرم روزه بگيرد و در بيابان و صحرا با خدا راز و نياز كند . سير نامتناهى موجودات انسان سالك ، پس از حركت در ميان آتش اين دنياى مادى و طى كردن مراحل مقدّماتى و رسيدن به منزل لقا ، قدم به يك سير غيرمتناهى خواهد گذاشت . يعنى منزل لقاء كه به ظاهر منزل آخر است مىتواند آغازى باشد براى يك سير و سلوك ابدى . در واقع استكمال سالك با گذر از اين عالم متوقّف نشده و در عوالم ديگر و پس از مرگ انسان نيز ادامه خواهد داشت . به عبارت ديگر اگر كسى بتواند موفّق به گذراندن منازل هفتگانه شود و مشكلات موجود در مسير حركت ، او را زمين گير نكند و با شياطين جنّى و انسىِ درون و برون به مبارزه بپردازد ، در پايان به مقام لقاء دست يافته و تازه مىتواند سيرِ ملكوتى خود را آغاز كرده و تا خدا خدائى مىكند در عرش خداى رحمان سير نمايد . مرحوم ديلمى در كتاب ارشاد القلوب در ذيل روايت معراجيّه مىفرمايد : هنگامى كه

--> ( 1 ) . الزخرف / 71